Week 6

Wekenlang heb ik mijn nervositeit onder controle weten te houden. Door bezig te blijven en afleiding te zoeken. Heel lang ging dit goed, tot afgelopen weekend. Mede doordat 2 van mijn beste vrienden totaal onverwacht langskwamen. Normaal heb ik het altijd wel door als iemand iets voor mij organiseert of regelt. Maar doordat mijn gedachten er niet heel erg bij zijn de laatste weken heb ik echt helemaal niks door gehad. Voor het eerst in mijn leven ben ik echt totaal verrast. Lieve Valerie, Simon, Deveney en in het speciaal Jennifer; DANKJEWEL!

Ik ben begonnen met bloggen omdat ik niet de hele tijd hetzelfde verhaal aan iedereen wilde vertellen en omdat ik hier heel goed mijn ei in kwijt kan. Stiekem vind ik het ook heel leuk om te doen. Maar ook omdat ik andere mensen wil inspireren en motiveren. Ik schaam mij heel erg voor afgelopen jaren, dat ik het zo onwijs ver heb laten komen. Maar wat kan ik er nu nog aan veranderen? Ik kan de tijd niet terugdraaien. Wel kan ik het in de toekomst anders doen, ik doe het anders. Ik heb besloten het op mijn manier te doen en zie, het werkt.

Doordat ik het op mijn manier heb gedaan en mijn zelf respect heb terug gevonden durf ik mijn verhaal te delen. Laat mijn verhaal als voorbeeld en/of motivatie zijn voor andere. Ook probeer ik de achterkant te laten zien, het is niet altijd zo makkelijk als het eruit ziet. Als je mij 3 maanden niet ziet kan je er donder op tegen zeggen dat ik ben afgevallen, simpel toch? Op je voeding letten, beetje sporten en voilà; je bent afgevallen. Nee, zo gaat het niet. Er komt zoveel meer bij kijken. Ik wil iedereen meegeven die begint met aan zichzelf te werken; het hoeft volgende maand niet klaar te zijn. Een jaar later is ook goed. Natuurlijk wil je direct resultaat zien, maar wees is heel eerlijk als je in de spiegel kijkt. Doe je het voor de lange of korte termijn? Voor wie doe je het? Je omgeving of voor jezelf? Wie heeft er behalve jijzelf iets over te zeggen? Juist, niemand!

Hoe gaat je voorbereiding?

Ik zit op gewicht; 88KG, ben fit en vooraal heel gemotiveerd. Ik ben er voor mijn gevoel helemaal klaar voor, operatie kan morgen plaatsvinden. Wel vind ik het steeds spannender worden en merk ik dat ik van de zenuwen last begin te krijgen. Ik ben er niet bij, slaap heel slecht en sluit mij ook af van mensen om mij heen. Zaken waar ik normaal geen last van heb. Zo vreemd is het niet, het is een hele spannende tijd en er komt zo ontzettend veel op mij af. Geopereerd worden in een vreemd land, doe het maar is. En als je denk dat je alles onder controle hebt; Toch drie doden door vliegtuigcrash Istanbul. Zelfde luchthaven en luchtvaartmaatschappij. Ach, kan er ook wel bij. Neemt niet weg dat ik nog steeds achter mijn beslissing sta en ik heel erg uit kijk naar mijn operatie. Natuurlijk zie ik er ook tegen op, maar dat is echt voornamelijk het herstel. Ik zie mijzelf gewoon niet 6 weken rusten, ook al weet ik dat dit zoveel beter is voor mijn herstel.

Als je terugkijkt op je gevecht, wat had je anders gedaan?

Niks. Haha, natuurlijk had ik dingen anders gedaan. Ik heb genoeg dingen fout gedaan in de afgelopen jaren. Niet genoeg naar mijn lichaam geluisterd, te weinig gegeten, teveel gegeten. Altijd heb ik hetzelfde doel voor ogen gehouden; normaal zijn. Ik hoef niet de slankste, gespierdste of knapste jongen van de groep te zijn. Laat mij maar gewoon normaal zijn en niet opvallen als de dikkerd. Een belangrijke fout wat ik heb gemaakt is in mijn communicatie naar mensen toe. Er zijn zoveel mensen geweest met goede bedoelingen die met allerlei dieeten aankomen, tips en of afval (wond) middeltjes. In het begin bedankt ik iedereen vriendelijk voor de adviezen maar naarmate ik steeds meer in mijzelf in geloven werd het een ergernis. Waar waren al die mensen toen ik 180 kilo woog? Toen kreeg ik niet de goede tips hoor, toen was het achter mijn rug om; volgens mij is hij weer dikker geworden. Ik had deze ergernis voor mijzelf kunnen voorkomen door te zeggen dat ik in mijzelf geloof en het op mijn manier doe. Naarmate ik dit ook ging zeggen ging het voor mij ook steeds makkelijker worden om een bak sla in het bijzijn van mensen op te eten. Het maakte mij zoveel sterker!

Wat zijn je plannen voor na je operatie en herstel?

Ik zit nooit stil. Dit jaar moet ik verhuizen omdat de woning waar ik momenteel in woon aan een grondige renovatie moet geloven. Dit kan niet in bewoonde staat waardoor ik elders mijn onderkomen moet vinden. Na mijn operatie en herstel ga ik mij hier verder op richten (alles op zijn tijd). Ook ben ik bezig met een voorlichtingscampagne over overgewicht en depressie voor jongeren op middelbare scholen. Gezonde kantine is natuurlijk een hot item maar kan mij nog heel goed de stoffige presentaties voor de geest halen op school waarbij je verlangde naar een zak chips om alleen maar de gastdocent te irriteren. Ik geloof in mijn eigen kunnen en door mijn verhaal te delen en de confrontatie aan te gaan, daadwerkelijk iets te kunnen bereiken. Ik hoor nu al zoveel om mij heen dat ik mensen inspireer. Ook zijn er verkennende gesprekken met een productie maatschappij of zij om mijn verhaal een format kunnen bedenken.

Tip van Joor – Geloof in jezelf

Ik denk dat het heel leuk is om tips te lezen op het gebied van afvallen maar ook om iets aan je depressie te doen.

Het is zo makkelijk gezegd; geloof in jezelf. Maar hoe geloof je in jezelf? Geloven in jezelf begint met zelfvertrouwen. Ik hoor het je al denken, maar dan moet je wel zelfvertrouwen hebben. Het is niet erg om die twijfel te hebben. Als je onzeker bent over jezelf is het heel makkelijk een lijst te benoemen waardoor je onzeker bent. Probeer is een lijst te maken met punten waar je wel zeker over bent. Ga aan de slag met die lijst en werk hem uit. Benoem de dingen wat jou zeker maakt en denk daar over na. Als je echt je best doet ga je zien dat de lijst met punten waar je zeker over bent even lang of langer is dan de lijst waar je onzeker over bent. Neem hier ook echt de tijd voor, vraag dierbare om 3 positieve eigenschappen op te noemen en vraag waarom ze deze noemen als je er zelf niet uit komt.

Aankomende week

Het aftellen tot mijn operatie is nu echt begonnen. Het komt zo dichtbij en verwacht dat ik nog wel meer zenuwen ga krijgen dan nu al het geval is. Het geeft rust dat ik weet dat ik alles aan mijn voorbereiding heb gedaan wat mogelijk is. Ik probeer deze week nog wat aan sport te doen maar denk dat mijn avonden wel genoeg gevuld zijn met langs vrienden te gaan, toch een soort van afscheid nemen. Vanaf volgende week ga ik proberen een dagelijkse blog te doen, korte versie dan mijn week overzichten maar hopelijk net zo leuk om te lezen!

Liefs, Joris

Joris