Week 5

Normaal gaan de maanden januari – februari – maart heel sloom voorbij. De warmere dagen laten op zich wachten en kerst voelt als heel lang geleden. Behalve als je op de weegschaal kijkt, dan lijkt het alsof het gister kerst is geweest. Het is nu echt aftellen tot ik in het vliegtuig naar Istanbul stap en begin enige vorm van spanning te voelen. Merk dat ik er heel veel mee bezig ben, niet zozeer met de operatie maar vooral met mijn herstel na de operatie. Het is heel lastig in te schatten hoe dit gaat verlopen, elk lichaam is anders.

Ik geloof in mijn eigen kracht en gelukkig kan ik zeggen dat het aan mijn voorbereiding niet gelegen heeft. Ik heb alles op alles gezet om te komen waar ik nu sta, waar ik tevreden mee ben. Als ik op mijn weegschaal kijk en alle gegevens van een lichaamsmeting bestudeer kan ik niet anders dan concluderen dat ik enorm trots moet zijn op mijzelf. Wat een achterlijke verandering heb ik de laatste jaren doorgemaakt. Ik zit in een rollercoaster van emoties en waarvoor ik mij normaal afsluit, laat ik het nu toe en komt het binnen. Het doet meer met mij dan ik had verwacht. De laatste tijd hoor ik steeds meer dat mensen het niet geloven dat ik ooit zo zwaar ben geweest. De foto’s die ik laat zien voelen alsof ik moet bewijzen dat ik echt ooit zo dik ben geweest. Ja, ik ben zo dik geweest en ik schaam mij er voor. Maar dit is de nieuwe Joris, oude foto’s zijn historie. Dit ben ik, morgen is mijn toekomst. De toekomst waar ik keihard voor geknokt heb.

Hoe gaat je leven na de operatie uit zien? Heb je daar over na gedacht? Is het dan goed, ben je dan tevreden?

De eerste weken moet het sporten plaatsmaken voor rust en herstel. Ik weet nu al dat ik na mijn periode van herstel niet kan wachten om te beginnen aan mijn comeback. Ik heb stiekem de hoop om de Hilversum City Run te gaan rennen als afsluiter van alles. Afsluiten in mijn eigen stad, is het een haalbaar? Ik hoop het. Mocht het niet haalbaar zijn, verzin ik ongetwijfeld wel iets anders om naar toe te kunnen werken. Ik wil mijn eigen herstel niet in de weg staan, dus ik ga niks forceren. Ik luister naar mijn lichaam en dit betekend dat ik de ene dag meer kan dan de ander, het is even niet anders. Het voordeel wat ik heb is dat ik 3 jaar geleden niet ben begonnen met een dieet, maar met mijn levensstijl om te gooien. Hierdoor hoef ik niet ineens heel anders te gaan eten, wel ga ik opzoek naar meer variatie.

Of ik tevreden ben met mijn lichaam na de operatie kan ik niet zeggen. Wel weet ik, dat ik moet leven met een litteken rondom mijn middel. Hoe ik daar op ga reageren weet ik niet. Wel weet ik, dat ik niet kan leven met het hangende huid wat ik nu heb. Ik heb zo’n enorme afkeer tegen mijn eigen lichaam, waardoor ik niet kan wachten tot ik geopereerd ben. Het litteken gaat ook keer op keer een confrontatie worden met de fouten die ik heb gemaakt in mijn verleden, maar deze is niet zichtbaar voor de rest van de wereld.

Na deze operatie weet ik dat er nog een operatie moet plaatsvinden. Rondom mijn bovenbenen heb ik ook een huidoverschot. Deze herstel operatie kan helaas niet gelijk plaatsvinden met mijn andere operatie waardoor ik nog een keer een soortgelijk traject moet doorlopen. Ach, het houdt mij bezig laten we maar zeggen 😊.

Hoe vind je het om nu kleding te kopen in de winkel?

Moeilijk. De mensen die mij vaker zien zullen weten dat ik veel Sondico Base Layers shirts draag. En nee lieve mensen, ik heb geen aandelen (al zal ik daar ondertussen wel recht op hebben). Met deze strakke shirts heb ik het idee dat de huid een beetje bij elkaar blijft. Ik ben deze shirts met 2XL begonnen te dragen en zit nu op maat M. Ja, het zit ongetwijfeld tussen mijn oren want je ziet letterlijk ALLES zitten, maar het voelt voor mij goed. Laatst stond ik met mijn beste vriendin in de C&A: ze kwam dol enthousiast aanlopen met een hele leuke trui. Ik trok hem (met frisse tegenzin) aan en kreeg het enorm benauwd. Zij vond hem echt geweldig staan; Joor je ziet je huid amper zitten! Hoe reageerde ik? Kreeg het helemaal warm en met een lichtelijke paniek trok ik het uit. Ik vond het vreselijk. Ik was bang dat mijn huid onder mijn trui tevoorschijn kwam, dat het nu juist extra zichtbaar is of noem een vage reden en het ging door mij heen. 2 weken later heb ik een vest gekocht die ik nu regelmatig draag. Mijn zelfbeeld is zo beschadigd dat ik niet meer goed zie wat mij wel en niet staat. Ik heb het zojuist gecontroleerd, ik heb geen 1 trui in de maat M, L of XL.

Heel bijzonder is dat ik shoppen heel erg leuk vind om te doen! Ik vind het leuk om nieuwe kleding te kopen waarvan ik dacht dat ik het niet zou passen, zou staan of dat het iets voor mij zou zijn. Ik moet het zelfvertrouwen terug gaan vinden en het gewoon kopen maar zeker ook dragen! Het doet mij beseffen dat ik nog hard moet werken aan mijn zelfbeeld, maar zoals altijd blijf ik optimistisch en vertrouw ik erop dat dit ook goed komt. Wel op mijn manier.

Wat doet deze operatie nou echt met jou?

Ik schaam mij dat ik deze operatie nodig heb. Ik schaam mij dat ik het ooit zo ver heb laten komen. Mijn verhaal is er nou eenmaal en laat ik dan degene zijn die de drempel weghaalt en het bespreekbaar maakt. Ik weet dat dit voor velen heel moeilijk is om erover te praten, voornamelijk voor mannen. Wij hebben geen corrigerend ondergoed waardoor je het makkelijker kan verbergen. Wij mannen zijn macho’s en praten er niet over. Die drempel wil ik wegnemen en het bespreekbaar maken. Ik blog over mijn operatie omdat ik het lastig vind om keer op keer het verhaal te vertellen, bang dat ik in de herhaling val. Ik blog zonder reservering. Schrijf hoe ik het zie, voel en ervaar.

Ik heb lang gevochten voor deze operatie. Waar hij eerst heel ver leek kwam hij ineens heel dichtbij, te dichtbij. Toen ik een datum mocht kiezen vond ik het heel spannend om daadwerkelijk een datum te kiezen. Tot het moment in de auto, ik belde met mijn contactpersoon na het sporten om wat vragen te beantwoorden, Jennifer zat op dat moment naast mij in de auto. Ineens zeg ik, we gaan het doen. Kom maar op met de datum. Ik hakte de knoop door. Dit was een kans die ik niet meer opnieuw ging krijgen. En ik heb nog geen moment spijt gehad. Elke ochtend als ik in de spiegel kijk zie ik waarvoor ik het doe!

Tip van Joor – Sportmotivatie

Ik denk dat het heel leuk is om tips te lezen op het gebied van afvallen maar ook om iets aan je depressie te doen.

Iedereen kent het wel, je begint met sporten vol goede moed. Eerste weken gaat het lekker en dan komt de eerste tegenslag. Dit kan zijn een blessure maar ook dat je sportmaatje niet meer mee gaat of dat het weer gigantisch omslaat (als je buiten sport 😊). Waarom ben je begonnen? Is je doel geweest om gewicht te verliezen, om sterker te worden of gewoon om meer te bewegen? Je bent begonnen met een doel, je wilde een verandering. Waarom stop je met deze verandering? Laat je je uit de weg slaan omdat iemand niet meer mee gaat? Doordat het kouder wordt of het regent? Omdat hardlopen even niet meer gaat? Nee, je laat je niet uit de weg slaan. Je bent begonnen met een doel. Met 20 kleine stapjes kom je nog altijd verder dan 5 grote stappen! Geloof in jezelf en in je eigen kunnen. Als het een dag tegen zit, wat bij mij ook echt wel het geval is geweest probeer je het de volgende dag nog een keer. Je hoeft je aan niemand te verantwoorden, alleen tegenover jezelf. Als jij tevreden bent met het tempo waarop het gaat is het goed. Je doet het voor jezelf, voor niemand anders! Maar blijf in beweging, blijf het doen!

Liefs, Joris

Joris Janmaat