5 weken na operatie

Lieve lezers,

Het is een tijdje stil geweest op mijn blog. Dit komt niet door dat het niet goed gaat maar meer omdat ik niet heel erg veel te melden heb. Ik wil niet bloggen om het bloggen, ik wil schrijven als er iets te schrijven is. Zo kan het zijn dat ik in één week tijd 2 blogs post, maar ook aantal weken niets. Hopelijk blijft het ook zo vernieuwend en interessant om te lezen.

Hoe zagen afgelopen weken er voor mij uit?

Wat een hartverwarmende reacties op mijn terugblik blog. Heel bijzonder om te lezen dat er mensen zijn die doordat ik mijn ervaringen deel de stap durven te zetten om eenzelfde operatie te ondergaan. Iets wat ik natuurlijk heel erg hoop maar niet van heb durven te dromen dat ik daar ook maar iets aan kon bijdragen. Maar ook een shout-out naar alle lieve mensen die kaartjes, ballonnen, bloemen en noem het maar op hebben gestuurd. Heel, heel, heel erg bedankt!

Afgelopen weken heb ik voornamelijk mijn rust gepakt. Mijn doel was om steeds iets rechter op te gaan lopen en dat gaat heel erg goed! Rechtop staan gaat goed alleen loop nog héél iets gebogen (het mag bijna geen naam hebben). De genezing loopt ook voorspoedig. Ik had een kleine ontsteking bij mijn navel en een klein plekje op mijn rug.

Ik heb vorige week een vergelijking foto gemaakt. Om te zien waar ik vandaan kom en hoe ik er nu uit zie. Ik heb er geen woorden voor… het is zo bizar om dit op deze manier te zien. Andere kant ook heel erg confronterend. Zoals ik in een andere blog al schreef, je kan alles en iedereen de schuld geven van te dik worden maar uit eindelijk is er maar 1 persoon verantwoordelijk; ikzelf. Uiteraard heb ik mijn verantwoordelijkheid gepakt en er past amper nog een veer bij van alle lof. Maar schamen hiervoor doe ik mij wel. Mensen blijven vragen over terugvallen? Alsof het in der lijn de verwachting ligt dat ik ga terugvallen. Ik bekijk alles positief, wil niet over terugvallen praten. Ik hoop dat deze foto illustreert hoe lang mijn weg geweest is en wat ik er zelf voor heb moeten doen om te zijn wie ik nu ben.

Hoe verzorg je je litteken? 

Mijn grootste angst was een lelijk litteken. Merk dat ik afgelopen jaren best wel ijdel ben geworden en wil er gewoon goed uit zien. Voordat ik überhaupt geopereerd was begon ik al met het zoeken naar ontwerpen van tattoeages om mijn litteken te coveren. Nu ik eenmaal geopereerd ben begin ik het te accepteren en het negatieve vooroordeel om te zetten in trots. Het litteken zal altijd blijven maar herinnert wel aan mijn kracht en ik laat hem met trots zien. Het is onderdeel van mijn verhaal, het sluit mijn verhaal af.

Maar voor een optimaal resultaat is het van belang dat je het litteken goed verzorgd. Hiervoor wordt ik bijgestaan door Caméléon Huidcentrum. Monique van den Dool (Eigenaresse) is er van op de hoogte dat mijn grootste angst is dat mijn litteken niet mooi wordt of heel raar verkleurt. Na het gesprek met Monique was ik voor mijn gevoel gerustgesteld en ben ik begonnen met smeren van een collageen, van de QMS lijn. Ik smeer dit nu ongeveer 3 weken en zie mijn litteken zoveel rustiger worden. Het ziet er heel natuurlijk uit en ben echt super super super blij met het resultaat! Natuurlijk is het nog veel te vroeg om conclusies te trekken, maar als ik zie hoe het er nu uit ziet ben ik heel erg blij!

Caméléon Zwolle

Het herstel van mijn zelfbeeld

Op mijn socials ben ik hier al heel erg open over geweest, ik heb het nog niet eerder benoemd in mijn blog. Afgelopen jaren heb ik natuurlijk heel hard aan mijzelf gewerkt. Van een ongezond gewicht ben ik naar een gezond gewicht gegaan. Maar ook mentaal is er heel veel gebeurd. Neem van mij aan, zelf je depressie de baas worden is misschien nog wel moeilijker dan afvallen.

Naarmate ik op gewicht kwam zag ik mijn lichaam veranderen in de spiegel (positief). Echter merkte ik op een moment dat mijn zelfbeeld weer naar beneden ging toen ik alles zag gaan hangen. En laten we eerlijk zijn dat is niet heel vreemd. Je werkt keihard om er goed uit te zien maar je spiegelbeeld confronteert je elke keer met de realiteit. Hierdoor kon voor mij de operatie niet langer wachten. Nu ben ik geopereerd en is alles aan het genezen. Ik begin de vormen van mijn nieuwe lichaam te zien en dat maakt mij trots. Natuurlijk gaat het nooit meer zo mooi worden als toen ik uit mijn moeder kwam, maar hoop daar wel bij in de buurt te komen.

Het is niet zo dat als ik nu in de spiegel kijk dat ik die jongen van 180 kilo nog voor mij zie. Nee, dat beeld heb ik aardig bij weten te stellen. Wel zie ik nog niet in hoe slank ik eigenlijk ben, dit typen voelt al zo vreselijk vreemd. Typen dat ik slank ben… Mag ik zeggen dat ik slank ben? Ja dat mag ik zeggen. Het zeggen betekend niet dat ik het accepteer en dat het voor mij ook goed voelt. Durf ik nu het strand op te gaan en mijn shirt uit te trekken en met trots mijn lichaam te laten zien? Ik had gehoopt deze vraag met ja te beantwoorden, helaas beantwoord ik hem met; nee.

Erbij neerleggen zit niet in mij. Afgelopen jaren zoveel overwonnen en dit is ook een gevecht die ik ga winnen. Ik geef niet op voor ik heb gewonnen. Welk plan heb ik voor mijzelf uitgestippeld?

  1. Fotoshoots

    Normaal neem ik zelf plaats achter de camera om op het knopje te kunnen klikken om iedereen zo mooi en leuk mogelijk vast te leggen. De voortgang foto’s die ik momenteel plaats maak ik zelf en ik merk dat ik het heel moeilijk vind om dit voor mijzelf goed te doen. Als ik vrienden vraag om een foto te maken vind ik de foto zoveel leuker. Dit heeft mij aan het denken gezet. Ik heb een aantal fotografen bereid gevonden om belangeloos een foto reportage van mij te maken. Deze foto’s zullen mij gaan helpen om mijn zelfbeeld te accepteren. Uiteraard deel ik deze foto’s met jullie. Jaja, je leest het goed, ik treed op de voorgrond en ga voor de lens staan. Heel spannend, maar ongelooflijk veel zin in!

  2. Spiegel

    Afgelopen week stapte ik bij iemand de woonkamer in waar een mega grote spiegel hangt. Ik heb volgens mij 5 minuten lang in die spiegel gekeken en wel 100 rondjes gedraaid. Stil was ik van mijn eigen spiegelbeeld. Ik ben zo bezig met mijn zelfbeeld en dit was eigenlijk een onverwachte confrontatie. Absoluut niet negatief maar heel positief! Ik heb besloten om een grote spiegel op te gaan hangen om beter naar mijzelf te kunnen kijken.

  3. Uit mijn comfortzone stappen qua kleding

    Afgelopen december ben ik met Jennifer gaan shoppen voor kerst. Ze heeft mij zo ver gekregen om een trui te passen, iets wat ik al heel lang niet meer draag. Waarom niet? Ik was altijd als de dood dat als ik mijn armen omhoog zou doen, voorheen mijn dikke buik- en later mijn hangend vel, eronder uit zou komen. Toen ik de trui aantrok brak mij spontaan het zweet uit en wist niet hoe snel ik deze uit moest trekken, tot grote teleurstelling van Jen. Ze vond de trui mij namelijk zo goed staan. Ik kon het gewoon echt niet, hoe raar? Paniek krijgen om een trui aan te trekken, het is de werkelijkheid. Afgelopen week heb ik haar gevraagd om samen met mij een trui te gaan kopen (als de winkels weer open zijn dus ik heb nog even, haha). Hoe raar het ook klinkt, voor mij is dit echt een hele stap!

Hoe ga ik om met corona?

Een vraag wat mij afgelopen weken heel veel gesteld is. Voor mijn gevoel zit ik al 5 weken in quarantaine, dus als jullie Netflix tips willen? Ik probeer mij zoveel mogelijk aan de RIVM richtlijnen te houden. Er is mij op het hard gedrukt dat ik mij best goed kan voelen mijn lichaam nog aan het herstellen is. Mijn weerstand is momenteel heel erg laag waardoor een corona infectie voor mij heel heftig zou kunnen uitpakken. Hierdoor merk ik wel dat ik voorzichtig ben. Zorgen maak ik mij niet. Wel maak ik mij zorgen om mijn ouders en andere bekende die tot de risico groep behoren.

Het is voor iedereen een spannende en onzekere tijd. Wij kunnen nu met zijn allen laten zien waar een klein land groot in is; verbinden. Zorg voor jezelf en voor elkaar. Samen kunnen wij Corona aan, geen individuen. Wij moeten dit samen doen, wij kunnen dit samen doen!

Heel veel liefs, gezondheid en liefde,

Joris Janmaat

Joris Janmaat