2 weken na operatie

Lieve lezers,

Zoals jullie hoogstwaarschijnlijk weten ben ik 2 weken geleden geopereerd. Een operatie die mijn leven, maar bovenal mijn zelfbeeld zou gaan veranderen. Nu 2 weken later durf ik al te zeggen dat deze operatie mijn leven heeft veranderd en zeker mijn zelfbeeld. Als ik nu in de spiegel kijk zie ik nog een beetje opgezwollen buik maar de rollen zijn weg, gewoon weg! Heel onwerkelijk mijn spiegelbeeld nu, ik moet er heel erg aan wennen. Iedereen die op bezoek komt wil ik het laten zien, zo trots ben ik. Ik neem je in deze blog mee door de afgelopen 2 weken. Ik schrijf mijn blog uit mijn hart in de meest pure vorm. Het zijn mijn woorden en ervaringen.

17 februari 2020

Dag voor vertrek. Ik besluit om te gaan werken op kantoor omdat ik afleiding wil. Eenmaal op kantoor aangekomen kom ik niet uit mijn worden, probeer nog wat over te dragen maar het is een onbegonnen zaak. Ik ben met mijn hoofd maar bij 1 ding; Operatie. Ik geef aan dat ik niet productief ben en een vrije middag opneem. Iedereen had dit al verwacht en ik neem afscheid van mijn collega’s. Met een raar gevoel in mijn buik doe ik de deur achter mij dicht. Het gaat nu allemaal gebeuren. Het besef is daar. Ik besluit naar de McDonalds te rijden en 2 koffie’s te halen. Ik weet dat Jennifer bezig is in haar nieuwe huisje en ik had afleiding nodig. Totaal onverwacht sta ik bij haar voor de deur met 2 bakkies. Na gekletst te hebben, haar geholpen te hebben met een aantal werkzaamheden ga ik verder. Afscheid nemen van mijn ouders. Afscheid klinkt heel naar maar zo voelde het wel, ik weet het niet anders te omschrijven.

18 februari 2020

Daar sta ik dan op Schiphol, ruim op tijd. Deveney komt al aanlopen en na een hele dikke knuffel besluiten we te gaan ontbijten. Ze merkt op dat ik nerveus ben. Ik wil links terwijl we rechts moeten, tsja, ben er echt niet bij. Merk aan mijzelf dat ik het heel spannend vind allemaal. Wat wil je eten Joris? Iets gezond en een bakkie! Na een korte wandeling over Schiphol eindigen we bij VIT.

De reis met Pegasus verloopt soepel. We vertrekken op tijd en komen aan in Istanbul waar wij worden opgehaald door een chauffeur. Deze lieve man wilt direct onze koffers overnemen maar wij voelen ons bezwaard en vinden het totaal niet nodig. Hij stond erop om onze koffers te rollen. Met een enorm VIP gevoel lopen we over het vliegveld naar de bus. We worden naar het Hilton Hotel gebracht. De chauffeur brengt onze koffers naar de lobby en helpt bij het inchecken.

We hebben een mooie kamer met een prachtig uitzicht over Istanbul. Onder en naast het hotel bevind zich een enorme shopping-mall. Wij besluiten er doorheen te lopen en daar wat te eten. Bij terugkomst in het hotel krijg ik een WhatsApp bericht met het tijdstip dat we worden opgehaald de volgende ochtend.

19 februari 2020

Na een onrustige nacht en zonder ontbijt (nuchter voor operatie) worden we keurig op tijd opgehaald door de chauffeur. Eenmaal aangekomen bij de kliniek van Esteworld staat de cameraman en Ozlem (Nederlandse begeleiding) ons al op te wachten. Vanaf nu gaat alles heel snel wat super fijn was! We gaan naar boven, regelen de formulieren en gaan naar mijn kamer waar ik zal verblijven.

Na het omkleden nemen ze bloed af en komt de slaapdokter (anesthesist) op mijn kamer om de narcose voor te bereiden. Hierna gaan we kennis maken met de arts die mij gaat opereren. Hele vriendelijke arts die heel goed Engels spreekt. Ik merk dat ik door de zenuwen niet goed uit mijn worden komt en direct springt Ozlem in en neemt de vertaling voor haar rekening. Zij heeft ook de intake gedaan in Nederland waardoor zij op de hoogte is van mijn wensen. Ik vraag haar of de arts ook vet gaat wegzuigen (liposuctie), hij moet lachen en vraagt; Waar moet ik vet weghalen? Er zit niks meer. Een beter compliment kan ik niet krijgen.

Tijdens het gesprek met de arts gaan we naar de foto kamer waar hij begint te tekenen. Hij legt alles uit en er worden foto’s genomen. We spreken het allemaal nogmaals door en ik mag naar mijn kamer toe. Eenmaal aangekomen moet ik in bed gaan liggen. Ozlem verteld wat er allemaal gaat gebeuren vanaf nu. Toen ze klaar was kwamen de verpleegsters mij direct ophalen. Ik kreeg een roesje, weet nog net dat ze mij de kamer uitrolde.

Na ongeveer 5 a 6 uur kwam ik weer terug op de kamer. 2 kilo lichter, zoveel huid hebben ze verwijderd. Uiteraard was ik heel erg vermoeid van de narcose maar had geen pijn. Ik zag de bezorgde blik van Deveney maar kon haar gerust stellen dat alles goed was. De arts kwam even later vertellen dat alles goed gegaan was en dat ik goed mijn rust moest pakken.

Ik heb 4 drains en een urine katheter. Dezelfde avond helpen de verpleegsters mij uit bed en ik loop een paar stappen. Wel loop ik heel erg voorover gebogen wat normaal is. De verpleegsters zeggen in hun beste Engels dat ze heel trots op mij zijn en helpen mij weer in bed. De hele nacht door komen ze kijken hoe het met mij gaat, mijn bloeddruk meten ze op en vragen de hele tijd hoe ik mij voel. Het geeft mij het gevoel dat ik in hele goede handen ben, wat ik ook zeker ben.

20 februari 2020

De 1e nacht heb ik amper geslapen. Ik ben sowieso geen rugslaper maar ook in een ziekenhuis slaap ik nooit goed. Ik voel mij duizelig en helemaal niet lekker. Ozlem komt na het ontbijt langs en vraagt hoe het gaat. De arts komt even daarna samen met Ozlem en een verpleegster om te kijken hoe het met mij gaat. Ze maken mijn korset los en voor het eerst kan ik het resultaat zien. Het emotioneert mij. Ik heb mij zoveel voorstellingen gemaakt hoe het eruit ging zien zonder het overtollige huid en nu is het moment daar. Ik mag het zien. De arts controleert mijn wonden en zegt dat het er super mooi uit ziet, hij is heel erg tevreden.

De verpleegsters komen heel vaak langs om te kijken hoe het met mij gaat. Ik moet heel veel water drinken en krijg een apparaatje om in te blazen en te zuigen om het zuurstof gehalte in mijn bloed beter te krijgen.

In de middag helpen de verpleegster mij uit bed en ik loop weer een klein stukje. Het kost heel veel energie maar ik wil het heel graag doen. Al deze tijd is Deveney erbij en ondersteund mij. Het is heel fijn om iemand bij je te hebben en wat ben ik dankbaar dat zij de hele tijd bij mij is geweest. Ook is het heel fijn dat Deveney op mijn kamer in de kliniek mocht slapen, ook voor haar is heel goed gezorgd.

In de avond komt de arts langs om alles te controleren en vragen te beantwoorden. De arts straalt heel veel rust uit en zegt nogmaals hoe tevreden hij is! Het geeft mijn een heel fijn gevoel.

21 februari 2020

De 2e nacht kom ik iets minder goed door. Ik heb iets verhoging, heb het heel benauwd en heel erg hoofdpijn. Ik drink niet goed en Deveney haalt de hele nacht water voor mij en verplicht mij het op te drinken.

In de ochtend voel ik mij nog steeds niet helemaal goed en vertel dit tegen de arts en Ozlem. Hij geeft aan dat ik best wel wat bloed ben verloren en hij een bloed transfusie overweegt. Hij geeft aan dat hij verwacht dat mijn lichaam zelfstandig het hersteld en stelt voor het af te wachten waar ik het helemaal mee eens ben.

In de loop van de dag blijf ik goed drinken en eten en loop nu een paar passen zonder ondersteuning! Ik merk dat het iets beter gaat. In de avond komt de arts nog en keer langs en ook hij ziet vooruitgang.

22 februari 2020

In de ochtend komt Ozlem en de arts weer langs en we overleggen. Normaliter zal ik nu terug gaan naar het hotel. Ik ben nog niet voldoende hersteld en in overleg met de arts blijf ik nog een nachtje wat geen enkel probleem is. Ik hoef de kliniek pas te verlaten als het voor mij goed voelt.

Deveney gaat vandaag terug naar het hotel om daar alles voor te bereiden voor mijn terugkomst wat hopelijk niet lang meer gaat duren.

Door de verpleegsters wordt mijn katheter verwijderd waarna ik zelfstandig kan gaan plassen. Voor het eerst zie ik mijzelf in de spiegel. Ik loop terug naar mijn bed, lig alleen en ik breek. Tranen rollen over mijn wangen omdat ik het niet kan geloven. Ik kan niet geloven dat ik er zo uit zie, dat dit mijn nieuwe lichaam is. Dit is waar ik het voor gedaan heb, dit is hoe ik eruit wil zien; Dit is de nieuwe Joris.

23 februari 2020

Ik voel mij goed genoeg om de kliniek te verlaten. De arts controleert nogmaals alles en geeft zijn toestemming. Op dat moment komt Deveney binnen lopen en de arts legt haar nog een aantal dingen uit voor als ik terug ben in het hotel.

De verpleegsters komen de drains verwijderen. Ja lieve mensen, ik heb een hele hoge pijngrens maar ik ging echt door de grond heen. Wat doet dat verdomd zeer en wat zitten die krengen diep. Nadat ze zijn verwijderd wordt alles schoongemaakt en wordt ik verpakt.

Ik kleed mij met de hulp van Deveney aan en loop rustig maar zelfstandig naar de auto en we vertrekken richting hotel.

24 t/m 26 februari 2020

Mijn dagen bestaan uit eten, drinken en rusten. In de tussentijd ben ik nog opgehaald voor een controle in de kliniek. Ook hier is Ozlem bij en de arts is heel erg tevreden. Ook ik voel mij steeds beter. Ben heel blij met de gezelschap en steun van Deveney.

27 februari 2020

Vandaag is de laatste controle in de kliniek. Er worden opnieuw foto’s gemaakt en we hebben een gesprek met de arts. Hij legt nogmaals uit wat hij allemaal heeft gedaan.

Ozlem merkt op dat mijn tepels ook iets naar beneden gekomen zijn. Dit had ik zelf ook gezien. De arts legt uit doordat ik nog heel erg voorover loop het mogelijk is dat het een vertekend beeld is. Wel geeft hij aan dat hij de voorkant heel strak heeft kunnen trekken waardoor het mogelijk is dat ze nog verder naar beneden zijn gekomen. Dit is van te voren ook allemaal aangegeven en er is een kans dat mijn tepels ooit nog gelift moeten worden. Gelukkig is dit een kleine ingreep.

Alles ziet er heel goed uit en tijdens het gesprek met de arts vraagt hij mij of ik gelukkig ben? Op een manier wat mij heel erg raakt en emotioneert. Ik bedank hem en vertel hem hoe intens gelukkig ik ben.

De vaste verpleegster maakt mijn wond schoon en plakt weer allemaal pleisters eroverheen. Ik moet de dag van reizen nog terug komen voor een trombose prik.

Ik bedank nogmaals de verpleegster en arts nogmaals voor de goede zorgen en ga naar beneden voor een interview met Ozlem. Dit interview komt later online.

28 februari 2020

Reisdag! Na mijn trombose prik worden we naar het vliegveld gebracht. Op het vliegveld krijg ik direct een rolstoel en helpt iemand mij langs de douane. Ook wordt ik naar de gate gebracht en wordt ik tijdens het boarden geholpen om in het vliegtuig te komen.

De vlucht gaat goed, wel ben ik heel erg moe van het reizen. Aangekomen op Schiphol is er geen rolstoel te vinden. Geen medewerker weet waar er 1 staat. En als er 1 is ligt deze vaste aan een ketting. Op mijn laatste krachten loop ik, ondersteund door Deveney, naar Schiphol Plaza waar mijn vader wacht. Gelukkig is hier wel een rolstoel.

Thuiskomst en de volgende dagen

Mijn vader brengt mij thuis en helpt mij met omkleden. Nadat hij vertrokken is stapt 1 minuut later Jennifer binnen. Na een lange omhelzing helpt ze mij het bed in. Ze is helemaal onder de indruk van het resultaat.

In het weekend pak ik mijn rusten slaap ik heel veel. Jennifer heeft mijn koelkast op zijn Jen’s gevuld en kom niks te kort. Ik slaap heel veel en merk dat ik steeds meer energie krijg. Ik voel mij goed.

Ik ben zo blij dat ik de stap heb genomen en mij heb laten opereren bij Esteworld in Turkije. In het begin vond ik het heel spannend. Vreemd land, buitenlandse kliniek. Maar wat is mij dit goed bevallen. Ik kan het echt iedereen aanraden. De artsen zijn zo kundig, de verpleegsters zijn zo lief en je wordt zo goed begeleid door de Nederlandse begeleiding. Alles wordt voor je geregeld het enige wat je moet doen is aanwezig zijn. Als ik nu in de spiegel kijk en ik zie het resultaat ben ik zo zo zo blij! Het maakt mij keer op keer emotioneel. Ik had niet durven dromen dat het er zo mooi uit zou zien.

Ook ben ik enorm geraakt door alle lieve berichten, kaarten, bloemen, fruitmanden, bezoekjes en noem maar op. Jullie steun geeft mij zoveel energie en kracht om zo snel mogelijk te herstelen en weer terug te komen!

Ik krijg heel veel appjes voor mijn adres. Ik dacht dat deze wel makkelijk te vinden is, haha. Mocht je iets willen sturen dat kan naar;

Joris Janmaat
Bussumerstraat 95
1211BJ Hilversum

Mocht je langs willen komen laat dit alsjeblieft van te voren weten, ik rust overdag veel.

Ongetwijfeld ben ik heel veel vergeten te schrijven, hier kom ik in een latere blog op terug. Mochten jullie vragen hebben stel deze gerust, ook deze behandel ik in een volgende blog.

Mocht je een ingreep overwegen of wil je meer informatie over mogelijkheden neem dan een kijkje op; www.plastischechirurgie-turkije.nl Of stuur mij een berichtje en ik zorg dat je in contact komt met de kliniek. Ik beveel ze zeker aan!

Volg ook mijn social-media kanalen waar ik probeer tussentijds iets te plaatsen;

Facebook: https://www.facebook.com/joris.janmaat
Instagram: https://www.instagram.com/joris_getsfit

Liefs, Joris